DÜNYADAKİ SON BİZİM İÇİN BAŞLANGIÇTIR.

PADİŞAH VE VEZİR (HAYIR VE ŞER)

3/10/2007 ·

Bir gün, av düşkünü bir padişah veziri ile birlikte ava çıkıyor. Padişah hırslı, gözü ceylanlarda, vezirde tabi ki onun yanında, o da çevreyi inceliyor bir ceylan vursam da padişahtan bir ödül alsam diye bakınıyor. Derken padişahın bir ceylan görmesiyle kükremesi bir oluyor; “işte tam aradığım gibi bir ceylan”. Padişahın kükremesinden korkan vezir, arkasını dönüyor ve padişaha doğru ateş ediyor ve padişahın başparmağını koparıyor. Padişah büyük bir acıyla kıvranmaya başlıyor. “Sakar vezir ne yaptın?” diyor. Vezir telaş içerisinde padişahın başında dört dolanıyor. Sonra padişahın yanına gelerek eğiliyor; “padişahım bunda da bir hayır vardır” diyor. Padişah acılar içinde bağırarak, “bunda ne hayır olacak vezir” diyor ve veziri emriyle zindana attırıyor. Aradan yıllar geçiyor. Padişah bir gün yine ava çıkıyor. Yanında yeni veziri, askerleri bulunuyor. Gözler yine bir ceylan ararken bunların etrafını bir yamyam grubu sarıyor. Korku içinde kıvranıyorlar. Ne yapacaklarını bilemiyorlar. Çok geçmeden yamyamlar orada bulunan herkesi yiyor, sadece padişaha dokunmuyor. Çünkü yamyamların geleneğinde “eksik insan yemek yokmuş”. Padişah o sevinçle saraya gidiyor. Aklına eski vezirinin dediği geliyor. Hemen emir veriyor eski veziri yanına çağırttırıyor. Vezire dönerek; “vezir sana şükran borcum var. Beni affet onca yıl seni suçsuz yere zindanlarda çürüttüm” diyor. Vezir gülerek; “padişahım bunda da bir hayır vardır” diyor. Padişah şaşırıyor; “yahu vezir her şeyi anladım da bunda ne hayır var peki” diyor. Vezir yine aheste tavrı ile “padişahım on yıl önce ben sizinle ava gidip sizin parmağınızı vurmasam, siz beni bugün de ava götürecektiniz ve bende eksiksiz insan olduğumdan dolayı yamyamlar beni de yiyecekti. Onun için her şey de hayır vardır padişahım canınızı sıkmayın” diyor.

Yorum (0) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!

0 yorum yazılmıştır