DÜNYADAKİ SON BİZİM İÇİN BAŞLANGIÇTIR.

PADİŞAH VE VEZİR (HAYIR VE ŞER)

Wed, 03 Oct 2007 11:21:00 +0300

Bir gün, av düşkünü bir padişah veziri ile birlikte ava çıkıyor. Padişah hırslı, gözü ceylanlarda, vezirde tabi ki onun yanında, o da çevreyi inceliyor bir ceylan vursam da padişahtan bir ödül alsam diye bakınıyor. Derken padişahın bir ceylan görmesiyle kükremesi bir oluyor; “işte tam aradığım gibi bir ceylan”. Padişahın kükremesinden korkan vezir, arkasını dönüyor ve padişaha doğru ateş ediyor ve padişahın başparmağını koparıyor. Padişah büyük bir acıyla kıvranmaya başlıyor. “Sakar vezir ne yaptın?” diyor. Vezir telaş içerisinde padişahın başında dört dolanıyor. Sonra padişahın yanına gelerek eğiliyor; “padişahım bunda da bir hayır vardır” diyor. Padişah acılar içinde bağırarak, “bunda ne hayır olacak vezir” diyor ve veziri emriyle zindana attırıyor. Aradan yıllar geçiyor. Padişah bir gün yine ava çıkıyor. Yanında yeni veziri, askerleri bulunuyor. Gözler yine bir ceylan ararken bunların etrafını bir yamyam grubu sarıyor. Korku içinde kıvranıyorlar. Ne yapacaklarını bilemiyorlar. Çok geçmeden yamyamlar orada bulunan herkesi yiyor, sadece padişaha dokunmuyor. Çünkü yamyamların geleneğinde “eksik insan yemek yokmuş”. Padişah o sevinçle saraya gidiyor. Aklına eski vezirinin dediği geliyor. Hemen emir veriyor eski veziri yanına çağırttırıyor. Vezire dönerek; “vezir sana şükran borcum var. Beni affet onca yıl seni suçsuz yere zindanlarda çürüttüm” diyor. Vezir gülerek; “padişahım bunda da bir hayır vardır” diyor. Padişah şaşırıyor; “yahu vezir her şeyi anladım da bunda ne hayır var peki” diyor. Vezir yine aheste tavrı ile “padişahım on yıl önce ben sizinle ava gid.. ( devamı )

RESSAM

Wed, 03 Oct 2007 11:20:00 +0300

Dünyanın en ünlü ressamlarından birinin atölyesi bir gün yanıyor. Ressam onca zaman emek vererek yaptığı resimlerinin yandığını görünce üzüntüden harap oluyor. Ressam bunun üzerine dünyanın en güzel şeyinin resmini çizmeye karar veriyor. Ressam can sıkıntısıyla gezinmeye başlıyor. Yolda giderken dertli birinin denizi izlediğini görüyor. Yanına varıyor; “sizce dünyanın en güzel şeyi nedir” diye soruyor. Adam derince içini çektikten sonra, “sadakat” diyor. Ressam yoluna devam ediyor. Biraz ilerledikten sonra torununu seven yaşlı bir amcayı görüyor, yanına varıyor, “amca sizce dünyanın en güzel şeyi nedir” diyor. Yaşlı adam gülümseyerek, “şefkattir yavrum” diyor. Ressam devam ediyor. Yolda savaştan gelen bir asker görüyor. Bu defa da ona soruyor, “dünyanın en güzel şeyi nedir” diye. Asker umutla bakarak, “barıştır” diyor. Ressam bu duyduklarına bir anlam veremeden evine gidiyor. Evine vardığında kapıyı karısının açtığını görüyor ve hanımının tebessümünde “sadakati” görüyor. Kendisinin geldiğine sevinip boynuna atlayan çocukların gözlerinde “şefkati” görüyor. Sonra koltuğuna oturup evinde ki mutluluğa bakan ressam, bu defa “barışı” görüyor. Sonra bu ressam dünyanın en güzel şeyini buluyor ve resmini çiziyor. Adını da “evim” koyuyor.

DÜNYADAKİ SON BİZİM İÇİN BAŞLANGIÇTIR.

PADİŞAH VE VEZİR (HAYIR VE ŞER)

RESSAM

Allah yazılı ceviz kabuğu...

palamut balığı...

secde eden ağaç,yönü kıbleye santimi santimine uygun...

firavunun ölürken secde eden hali...

kabak..

bal peteği...

nasanın ay üzerinde çektiği muhammed(s.a.v) ismi...

uzaydan çekilen resimde Allah lafzı...

domates...

kaya tabakası...

balık...

secde eden ağaç,yönü kıbleye santimi sanitmine uygun...

bal peteği...

elma...

eldeki şeklin Allah lafzına uyması...

ceviz kabuğunun iç tabakası...

bulut...

çocuğun kulağında yazılı Allah lafzı...